Autor sądzi, że ta ikonografia wynikała z odkrycia kubistycznej przestrzeni Czy tak? Czy pozbawiona sensu byłaby hipoteza przeciwna: że porzucenie kubistycznej morfologii - której od strony ikonograficznej wystarczały owe wykpiwane przez Légera mandoliny - było właśnie konieczne, aby wkroczyć na pięknie przez Porębskiego opisywane obszary ikonograficznych archetypów kultury śródziemnomorskiej ?
Nowa przestrzeń... Porębski w doskonałym skrócie przypomina kilku malarzy, od Davida do Cézanne'a, którzy - nie atakując jej wprost - obywali się jednak bez perspektywy renesansowej Gdyby jeszcze dopisać tu Piranesiego, Goyę, Blake'a, Redona, Rouaulta, może by wolno było się zastanowić, czy walka z tradycyjną steieometrią i jednoczesna walka
0 nowy kształt archetypów nie toczyła się przede wszystkim na szlakach romantycznych, wiodących od osiemnastowiecznego wizjonerstwa do symbolizmu i w końcu do nadrealizmu ? Jeśli do nadrealizmu istotnie - jak sądzi Porębski - prowadził kubizm (nie ten czy ów, proteuszowy albo akcydentałny kubista), to dlaczego Breton, który uwielbiał Picassa, nie miał nic do powiedzenia o Braque'u ? W świetle takich wątpliwości kubizm rysowałby się raczej jako swoisty klasycyzm, tęsknota do ładu, zaufanie do rozumu.
phone card | Schody Wrocław | Tanie loty
|